Geert over doedelzakspelen

Wat is jouw passie?
Doedelzakspelen is begonnen als een folie, maar intussen is het uitgegroeid tot een volwaardige passie. Ik kom uit een muzikale familie en heb vroeger altijd trompet gespeeld, dus ik dacht: “Ik leer dat wel eventjes.” Blijkt het toch een van de moeilijkste instrumenten te zijn om onder de knie te krijgen. Maar zodra ik goed genoeg was om mee het podium op te gaan met de band was ik verkocht.

Hoe ben je tot jouw passie gekomen?
In mijn eerste herinnering aan doedelzakmuziek ben ik een jongen van vijf. Mijn vader en mijn zussen speelden in de lokale fanfare die uitgenodigd was voor een militaire taptoe in Gent. Ik mocht met hen mee en een van de bands die zouden optreden was een Schotse pipe band. Hoe die mannen in vol ornaat Het Kuipke binnenmarcheerden heeft toen heel veel indruk op mij gemaakt. Sindsdien loopt er een rilling over mijn rug telkens ik doedelzakmuziek hoor.
Jaren later was ik op huwelijksreis in Schotland. Tijdens onze laatste stop, in Edinburgh, kwamen we in Princess Street eindelijk een doedelzakspeler tegen en ik zei tegen mijn vrouw: ‘Ik weet nog niet hoe of wat, maar dat ga ik ook ooit doen.’ Niet zo evident, want de lessen doedelzakspelen liggen hier niet voor het rapen. Mijn kans kwam uiteindelijk een hele tijd later op een Schotse beurs waar ik een pipe band leerde kennen die ook lessen geeft.

Welke meerwaarde geeft jouw passie aan je leven?
Het brengt mij rust. Even uit de drukte van mijn job stappen, een compleet andere setting opzoeken en mijn hoofd vrijmaken om te doen wat ik graag doe. Maar de grootste meerwaarde is het sociale aspect. Samen met een bende vrienden muziek maken en dan de ontroering zien in het publiek. Dat doet iets met mij.


Foto: Krien Puts

Back to Top